Wat deze vondst historisch betekent
De ontdekking werd gedaan op de Phra Non archeologische site, vlakbij het tempelcomplex Wat Thammachak Sema Ram. Het liggende Boeddhabeeld is met 13,11 meter lengte het grootste en oudste van Thailand en dateert van ongeveer 657 n.Chr. Op meer dan 1,22 meter diepte onder het beeld lag een keramische doos. Na die eerste vondst werden nog drie andere kisten gevonden, allemaal schatten uit de Dvaravati-periode van ongeveer 1.300 jaar oud.
De ornamenten en metalen bladen blijken zowel rituele voorwerpen als sieraden te zijn. Onder de voorwerpen zat een rechthoekig goudblad van ca. 7,6 cm × 12,7 cm met de afbeelding van een zittende Boeddha in leraarsgezicht (houding van onderricht). Dit goudblad had een klein gat in de rechterbovenhoek, wat volgens Phanombutr Chantrachot, directeur-generaal van het Thailands Departement voor Schone Kunsten, suggereert dat het mogelijk als amulet of versiering werd gedragen. Daarnaast werd een repoussé-blad van lood-tin van ca. 11,4 cm × 15,2 cm gevonden met een staande Boeddha en twee begeleiders, waarvan een mogelijk Brahma voorstelt.
Vakmanschap en technieken
De artefacten laten een hoog niveau van vakmanschap zien. De gebruikte technieken, zoals repoussé, het hameren en vormen van metalen bladen, tonen de verfijnde vaardigheden van ambachtslieden uit de Dvaravati-periode. De gevonden bronzen oorringen hebben een herkenbare stijl die ook op andere plekken in Thailand is aangetroffen, wat wijst op een consistente culturele expressie in die tijd.
De voorstellingen van Boeddha zijn fijn uitgewerkt en de afwerking van de stukken benadrukt zowel hun rituele als artistieke waarde. De metalen bladen, die achter het hoofd van het liggende Boeddha werden gevonden, zijn waarschijnlijk bewust daar geplaatst als rituele offers.
Bewaring en verder onderzoek
Het Phimai Nationaal Museum speelt een belangrijke rol bij het gefaseerd bewaren van deze historische vondsten. Het conserveringsproces en de catalogisering zijn van groot belang om deze culturele en historische gegevens voor toekomstige generaties te bewaren. Tegelijkertijd lopen de opgravingen op de site door, naast de conserveringswerkzaamheden, in de hoop nog meer waardevolle artefacten te vinden.
De vondst uit de Dvaravati-periode geeft niet alleen een inkijkje in een rijke geschiedenis, maar herinnert ook aan het diepe culturele erfgoed van Thailand. Met zorgvuldig behoud en degelijk onderzoek kunnen deze stukken waarschijnlijk nog meer vertellen over de oude samenlevingen die hier ooit woonden. Of je nu kijkt naar de artistieke vaardigheid in de voorwerpen of naar hun rituele betekenis, deze schat is een waardevolle aanvulling op de kennis over het Thaise erfgoed.
